Cuda w Izraelu, mesjaniczny rabin Zev Porat działa i nadaje ! – Drzewo Oliwne

Izrael to Naród Wybrany, nie ma wątpliwości ten, kto studiuje świętą Księgę Biblię. Jednak zagadka dlaczego rabini nie chcą uznać Jezusa za swojego Mesjasza wykracza poza tą rzeczywistość ! Przecież ludzie Izraela badający Torę, znawcy biblijnych ksiąg mają najbardziej światłe umysły na całej planecie, a jednak Ktoś sprawił, że nie mogą zaakceptować prawdziwego Zbawiciela Chrystusa Pana ! Przedstawiamy państwu kolejną relację jaką sporządził mesjaniczny rabin Zev Porat. Jak pamiętacie walczy na froncie duchowej bitwy wszechczasów, jest słynnym wysłannikiem Boga YHWH-Jezusa do najbardziej ortodoksyjnych Żydów.

Zna ich zwyczaje lepiej niż inni, zna też ich nauki, wie jak do nich przemawiać, co powoduje niezwykłe, wręcz cudowne zdarzenia – cuda powodowane za sprawą Ducha Świętego ! Zanim jednak przejdziecie do tego video prosimy przeczytać kilka zdań jakie napisał wybitny mesjaniczny rabin, sprawa dotyczy wszczepienia nieżydów w „drzewo oliwne„(bodhi), tak by stali się również Żydami, zbawionymi Żydami, temat ten porusza List do Rzymian 11:22 „Przyjrzyj się więc dobroci i surowości Bożej. Surowość [okazuje się] wobec tych, co upadli, a dobroć Boża wobec ciebie, jeśli tylko wytrwasz w [kręgu] tej dobroci; w przeciwnym razie i ty będziesz wycięty.  A i oni, jeżeli nie będą trwać w niewierze, zostaną wszczepieni. Bo Bóg ma moc wszczepić ich ponownie.  Albowiem jeżeli ty zostałeś odcięty od naturalnej dla ciebie dziczki oliwnej i przeciw naturze wszczepiony zostałeś w oliwkę szlachetną, o ileż łatwiej mogą być wszczepieni w swoją własną oliwkę ci, którzy do niej należą z natury.”

Cytat: „Niektórzy sądzą, że intelektualnie godząc się z twierdzeniem, iż Jeszua jest Mesjaszem, za­pewnili sobie wieczne bezpieczeństwo u Boga, bez względu na to, jak żyją. Ta parodia szczerej ufności trafnie nosi nazwę taniej łaski. Bo sed­no sprawy w tym, że ta wiara bez stosownych dla niej czynów jest martwa (Jk 2,14-26); inny­mi słowy — zbawienie jest pod warunkiem że się w tej łaskawości utrzymasz! W przeciw­nym razie i ty zostaniesz odcięty! Wymaga to aby wiara „wyrażała się poprzez miłość” – Galatów 5;6, Efezjan 2;6 (…)I na odwrót—jedynym warunkiem, jaki muszą spełnić Żydzi niemesjaniczni, aby mieć udział w obietnicach danych im przez Boga, jest nie trwać w swym braku ufności.

Wtedy z pewnością zostaną wszczepieni, bo Bóg jest w stanie wszczepić ich ponownie. Oznacza to, że Bóg potrafi dotrzymać swych obietnic, a prawda ta szczególnie przebija z rozdz. 9-11 (zob. 9,1-11,36K). Bożą zdolnością wszczepienia ich z powrotem wykazuje kolejna argumentacja kal w’chomer (zob. Mt 6,30K): jeśli ty, nie-Żyd, zostałeś odcięty od czegoś, co z natury jest dziką oliwką, narodu po­gan, niemających udziału w Bożych obietnicach (Ef 2,1 l-12zKK), i zostałeś wszczepiony wbrew naturze, czyli wbrew temu, co jest zwykłą prak­tyką sadowniczą, co ma jakikolwiek ekonomiczny sens, w oliwkę szlachetną, w naród żydowski, aby Boży absurd (1 Kor 1,17-31) tym bardziej uwy­datnił wszechwładzę Boga nad swymi zamysłami (9,6b-29); to — i oto ukoronowanie argumentu — o ileż bardziej te naturalne gałęzie zostaną z powrotem wszczepione w swoją własną oliw­kę!

O ileż łatwiej będzie pojąć prawdę duchową członkom ludu, któremu Bóg poświęcał uwagę od tysięcy lat, niż tym, którzy do tego ludu nie nale­żą! Analogia ta nie oznacza, oczywiście, przewa­gi każdego Żyda z osobna nad każdym z osobna nie-Żydem, zwłaszcza dziś, gdy niektórzy Żydzi wychowują się w rodzinach niepielęgnujących w ogóle żydowskiej tożsamości, podczas gdy wie­lu nie-Żydów, zwłaszcza wychowanych w chrze­ścijańskich domach, miało możliwość obcowania z duchową prawdą w takim samym albo i wyż­szym stopniu jak wielu Żydów.

Abstrahując jednak od współczesnych wyjątków, uwierzenie w Jeszuę jako Mesjasza powinno być łatwiejsze dla Żyda niż dla nie-Żyda (tak było z pewnością za czasów Sza ula), ponieważ pojęcie „Mesjasz” stanowi ele­ment kultury żydowskiej, podczas gdy nie-Żyd musi zostać zapoznany z ideą obcą jego kulturze (zob. Dz 11,20-23K). Ponadto Żyd jako członek narodu żydowskiego jest w lepszej sytuacji z po­wodów opisanych w 9,4-5. Dlatego hasło ruchu Jews for Jesus, podane w lekkiej formie, brzmi: „Żeby uwierzyć w Jezusa, nie trzeba być Żydem, ale to pomaga!

Porównanie do drzewa oliwnego w w. 17-24 rzuca nowe światło na ważką kwestię teologicz­ną: „Kto jest ludem Bożym?” Teologia dominu­jąca w judaizmie niemesjanicznym odpowie­działaby na to: „Żydzi„. Teologia dominująca w chrześcijaństwie odpowiedziałaby: „Kościół„. Od drzewa oliwnego dowiadujemy się jednak, że istnieją obecnie pewne odrębne grupy nale­żące w jakimś sensie do ludu Bożego, i ich ist­nienia nie może ignorować żadna prawidłowa teologia: (1)Żydzi mesjaniczni, którzy są naturalnymi gałęziami, stanowiącymi naturalną część szla­chetnej oliwki; (2)chrześcijanie nieżydowscy, dziczki oliw­ne, które zostały wszczepione w oliwkę szla­chetną; (3)Żydzi niemesjaniczni, naturalne gałęzie, które odpadły ze szlachetnej oliwki, ale łatwo mogą zostać wszczepione z powrotem.

Określając przeszłość, teraźniejszość i przysz­łość ludu Bożego, teologia, którą nazywam teolo­gią drzewa oliwnego, musi uwzględnić wszyst­kie te trzy grupy, wszystkie trzy rodzaje gałęzi. Teolog jednak, jak każdy człowiek, nie lubi sobie utrudniać życia. Przykładem najbardziej chyba rozpowszechnionej trywializacji tej teo­logii są pewne fomy tzw. teologii przymierza, słusznie zwane teologią zastąpienia. Według tej błędnej teologii Żydzi byli niegdyś ludem Bożym, ale gdy wzgardzili Jezusem, Bóg ich odepchnął i wybrał sobie nowy lud, Kościół, który ich zastąpił, dlatego teraz to Kościół jest adresatem wszystkich Bożych obietnic i błogo­sławieństw, podczas gdy Żydom pozostały już tylko Boże przekleństwa.

Gdyby ten kiepsko zamaskowany antysemityzm był prawdą, Szaul odmalowałby tu obraz szlachetnej oliwki o mar­twym korzeniu, pniu i gałęziach, a dzikie gałązki rosłyby same z siebie, niewszczepione w żadną żywą roślinę. Niestety, teologia zastąpienia zyskuje obec­nie w chrześcijaństwie na popularności, prze­jawiając się w kilku rosnących ruchach: teologii władzy (Dominionism), rekonstrukcjonizmie, Kingdom Now (Królestwo Teraz) oraz w Anglii w restauracjonizmie (Restorationism).

Ruchy te słusznie głoszą, że Kościół nie powinien two­rzyć getta ani zamykać się w twierdzy, ale powi­nien dawać światu odczuć obecność Królestwa i czynnie starać się o poprawę życia na tej ziemi — jest to w istocie podejście bardzo żydowskie. Wielki to wstyd, że ruchy te propagują teologię zastąpienia, nie jest im ona bowiem do niczego potrzebna, a nawet wielu chrześcijan, którzy mo­gliby z nich skorzystać, odsuwa się wskutek tego. Szkoda, że ruchy te nie dostrzegają braku logicz­nego związku między swoim programem popra­wy życia na ziemi a teologią zastąpienia i nie od­rzucają jej. Teologię zastąpienia omawia się też w komentarzach do Mt 5,5; 24,34; Łk 21,24; Dz 1,6-7; 21,21; Rz 2,28-29; 11,1-32.11-32.11-12.28- -29; 2 Kor 1,20; Ga 6,16; Ef 2,11-16.

W reakcji na teologię zastąpienia Żydzi — najpierw Rambam (Majmonides, 1135-1204), a później Franz Rosenzweig (1886-1929) — po nich zaś wielu żydowskich i chrześcijańskich myślicieli, zatroskanych o stosunki między ty­mi dwiema wspólnotami wiary, zapropono­wali teologię dwóch przymierzy. Według niej Żydzi są zbawieni na podstawie przymierzy Awrahama i Moszego, chrześcijanie natomiast są zbawieni przez przymierze z Jezusem. Dla Żydów mesjanicznych nie ma w tym obrazie miejsca, mimo że pierwsi uczniowie Jeszui byli właśnie Żydami.

Gdyby taka była prawda, Szaul musiałby namalować obraz dwóch oddzielnych oliwek, obu szlachetnych i obu uprawianych od­miennie, nie byłoby też mowy o przeszczepianiu gałęzi i zapewne nie byłoby też gałęzi odpadają­cych. Główną wadą teologii dwóch przymierzy jest pomieszanie kwestii zbawienia Żydów jako narodu z indywidualnym zbawieniem poszcze­gólnych Żydów. Przymierza z Awrahamem i Mo­szem gwarantują Żydom narodowe zbawienie, ale jedynie przymierze z Jeszuą daje zbawienie indywidualne, a dziś potrzebne jest również do zbawienia narodowego (2 Kor l,20zK). W pierwszej połowie XIX wieku pojawiła się również chrześcijańska reakcja na teologię dwóch przymierzy, znana pod nazwą dyspensa- cjonalizmu.

Według tego stanowiska zarówno Żydzi, jak i chrześcijanie są ludami Bożymi, ale mają odrębne obietnice. Istnieją różne wersje dyspensacjonalizmu, ale w jednej z jego form obietnice dane Kościołowi dotyczą nieba, na­tomiast te dane Żydom są związane z ziemią. Szaul musiałby zatem odmalować obraz dwóch różnych rodzajów drzew — oliwki i, dajmy na to, gruszy. Żydzi mesjaniczni, porzucając lud Boży posiadający obietnice ziemskie i dołą­czając do ludu posiadającego obietnice niebie­skie, byliby — jak sądzę — gałęziami oliwnymi wszczepionymi w gruszę, co jest tak sadowniczą, jak i duchową niemożliwością i potwornością!

Ta myśl wyrosła ze słusznego zamiaru rozwiąza­nia problemu stworzonego przez teologię zastą­pienia, tego mianowicie, że w Tanach faktycznie są obietnice dane narodowi żydowskiemu, które są bezwarunkowe, niezależne od wierności Ży­dów; a które Bóg zamierzał wypełnić w procesie powrotu narodu żydowskiego do wiary (zob. Ezechiel 36 i Jeremiasz 31,30-37). Teologia za­stąpienia nie zauważa ich albo opacznie je inter­pretuje. Dyspensacjonalizm jednakże, rozdzie­lając przyszłość Żydów i przyszłość chrześcijan, nie mówi tego, co musi zostać powiedziane.Zmieńmy metaforę i wyobraźmy sobie Boga jako żonglera. W tradycyjnej teologii żydowskiej Bóg podrzuca w górę jedną piłeczkę — Żydów.

W postrzeganiu chrześcijańskiej teologii zastąpienia żonglował On niegdyś piłeczką żydowską, ale teraz pozwolił jej spaść i podrzuca piłeczkę chrześcijańską. Teologia dwóch przymierzy i dys­pensacjonalizm widzą w Bogu żonglera nieco bardziej skoordynowanego — umie żonglować dwiema piłeczkami naraz, i Żydami, i chrześci­janami. Jednak tylko teologia drzewa oliwnego przyznaje Bogu umiejętność żonglowania trze­ma piłeczkami jednocześnie — nieżydowskimi chrześcijanami, mesjanicznymi Żydami oraz Ży­dami niemesjanicznymi, w taki sposób, że żadna z piłeczek nie spada na ziemię.” – koniec cytatu.

Linki:

Jak prowadzić akcję w częściowo zatwardziałym Izraelu ?

Napisem prosto w faryzeuszy i lud izraelski ! Święte drzewo i jego gałęzie

 Izrael oczekuje antychrysta, czy może przygotowuje się na powtórne nadejście Jezusa ?

Nadnaturalne zdarzenie z udziałem rabina Zev Porata i ortodoksyjnego Żyda wraz z jego całą rodziną !

Organizacje podziemne wierzących w Izraelu, Europie i w Polsce

Dobre(14)Słabe(1)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.